مرا سري است كه محتاج خاك پاي علي است

                  بريده باد سري كان نه در هواي علي اســـت

 به روشـــني نتواني رسيد بي مـــــــهرش

                    كه آفتاب فلــــك روشن از ولاي علــي است

مرا به غير علـــي نيست ورد شام و ســـحر

                    كدام ورد چون نام فــرح فزاي علــــي است

كسي كه سـركشد از طاعتش خـــدا دور است

                خــدا شناس بود آنكه در رضاي علــــي است

اگـــر به ديده روشن قدم نهد شـــــرف است

          حسيـــن آنكه زبعد حسن به جاي عـــلي است

دعاي عابـــد و باقـــر بـــــقاي جان من است

           وفاي جعفر صــــادق مــرا وفاي علـــــي است

ز موسي و زعلــــي بن موســــي است بـــكام

           زبان نادره سنجم كه در ثـــــناي علــــــي است

دواي خـــود ز تقـــــي و نقـــــــــي اگر جويم

      هر آن دوا كه از ايشـــان رسد دواي علـــــي است

ز غيــــر عســــگري و مـــــــهدي است بيگانه

       دل شـــــريف پسندم كه آشناي علـــــــي است

نصيب سينه صــــــــاف است مـــــــهر اولادش

  دلي كه زنگ زدا نيست كي ســـــزاي علـــــي است

به دوستيش علـــــــــــم مي‌توان زد برچــــــرخ

      فروغ روشني صبح از صفـــــــــاي علـــــــي است

                   به نام من همه جا ســـــــــــكه مي‌تـــــــواند زد

                  زبان من كه به نقد سخن گْــــــداي علــــــي است