روز عزاي شاه شهيـــــــدان عالم است          يا صبح محشر است كه نامش محرم است

خورشيد سر به پيش زخجلت فكنده است      از غصه ماه كاسته و چـــــرخ در هم است

اشك ملائـــك است كه خوانند انجمنش          خورشيد نيست برفلك آن شمع ماتم است

هم صبح سوخت خرقه شــب از شراره آه     هم چرخ را كبود رخ از سيلي غـــــم است

ما زنده مانده‌ايــــم تو سنگين دلي نگر     بر ما سپهــــــــر سنگ ببارد اگر كم است

تا گفته‌اند ...

بخشی از قصيده اي مولانا محمد شريف وادقانی درمدح امامان به مناسبت هفته ولايت

برآنـم که نظمي به کاشان فرستم    نه آنم که زيره به کرمان فرستــم

ز انديشه چون شمع روشن دماغم   که در صبح خورشيد رخشان فرستم

به آن آب طبـــعان آتش تکلم       درود و ثنـــاي فراوان فرستم

من از زند و استا دروغي ندارم    اگر راست پرسند قرآن فرستــم

به کعبه سواران ايمان سرشتم     اگر صحبت آرند برهان فرســتم

سزاوار احمـــد ثنايي ندارم...