|
نوشته شده توسط محمود نظری
|
|
سه شنبه ۱۹ مهر ۱۳۹۰ ساعت ۱۷:۱۸ |
|
از زمانيكه اولين گروه دانش آموزان روستاي وادقان براي ادامه تحصيل در مقطع راهنمايي به روستاي كمال الملك (كله) ميرفتند 34 سال ميگذرد. اكنون نيز با گذشت بيش از 30 سال ازآن زمان، دوباره دانش آموزان براي ادامه تحصيل در دوره راهنمايي مجبورند به اين روستا بروند.
در دهه پنجاه با سياست هاي دولت براي ريشه كني بيسوادي و تبليغات زياد براي آن، انگيزه ادامه تحصيل در بين دانش آموزان براي بعد از دوره ابتدايي تقويت شد.اولياء نيز از اين امر حمايت ميكردند. بر اين اساس دانش آموزان بعد از دوره ابتدايي براي ادامه تحصيل در مقطع راهنمايي و سپس دبيرستان به كاشان عزيمت ميكردند. درهمين حال در روستاها نيز ساخت مدرسه راهنمايي مورد توجه قرار گرفت. اين موضوع بگونهاي بود كه ساخت مدرسه به يك رقابت بين روستاها تبديل شده بود. اولين مدرسه راهنمايي در بين روستاهاي اطراف ما در دو روستاي كله و ارمك با كمك هاي سيد محمود لاجوردي مدرسه راهنمايي ساخته شد و هر يك سعي داشتند دانش آموزان روستاها اطراف را به مدرسه خود جذب نمايند.با ساخت مدرسه در روستاي كله و ارمك، دانش آموزان روستاي وادقان، سار، برزاباد و قه به مدرسه راهنمايي كله ميرفتند. دانش آموزان روستاي رهق و ازناوه نيز به مدرسه راهنمايي ارمك ميرفتند.
اينجانب نيز در سال 1356 به عنوان اولين نفرات بودم كه سال اول راهنمايي را به اتفاق همكلاسهاي ديگر در روستاي كله گذرانديم. دانش آموزان صبح ازروستا هاي خود به كله ميرفتند. ما نيز هرروز صبح با مينيبوس مرحوم محمدعلي حياتي و يا وانت ايسوزو رمضانعلي حياتي به روستاي كله ميرفتيم. از آنجا كه در آن زمان مسير جاده وادقان از مزرعه «كندآب»ميگذشت، لذا دانش آموزان بايد يك مسيري را نيز پياده طي ميكردند تا به روستاي كله ميرسيدند. علاوه براين چون امكان تاخير دانش آموزان وجود داشت، لذا زنگ اول به درسهاي غير ضروري تر اختصاص داشت. موضوع ديگر اينكه چون كلاسها بصورت صبح و بعد از ظهر بود، دانش آموزان با خود ناهار را به همراه ميبردند. محل سكناي دانش آموزان در ظهر نيز يكي از كلاسهاي مدرسه بود. لذا يكي از اتاق ها را به دانش آموزان وادقاني داده بودند. يكي را به دانش آموزان رهقي، يكي ديگر به دانش آموزان قه و يكي را به دانش آموزان برزآبادي اختصاص داده بودند. معلم مدرسه كه هم معلم تمامي دروس بود و هم كار مدير مدرسه را انجام ميداد فردي به نام محمد آقا برادران بود كه اهل روستاي كله بود.
این تصویر زیبا وبه یادماندنی در سال 1360 گرفته شده و ما را کاملا به حال و هوای وادقان قدیم میبرد-با تشکر از آقای فلاحیان(مدیر مدرسه همه ما) به خاطر در اختیار گذاشتن این عکس(برای وضوح بیشتر کلیک کنید)
به موازات روستاي كله، در روستاي ارمك نيزمدرسه راهنمايي درهمان سال داير گرديد. در اين مدرسه دانش آموزان ارمك و روستاي ازناوه و رهق درس ميخواندند. مدرسه ارمك نيزتنها يك كلاس پايه اول داشت ومعلم آن نيز فردي به نام صادقي بود. لازم به ذكراست از آنجا كه مدرسه راهنمايي كله توسط بنياد لاجوردي ساخته شده بود، لذا از طرف اين بنياد براي عيد دانش آموزان كت و شلوار تهيه ميدوختند.علاوه براين چون آمار دانش آموزان بيش ازتعداد آن، اعلام شده بود، تغذيه رايگان نيز اضافه ميآمد كه درشب عيد بين دانش آموزان تقسيم ميكردند.
باساخت مدرسه راهنمايي در روستاي كله و ارمك، روستاي ما و روستاي سار نيز اقدام به ساخت مدرسه راهنمايي نمودند، ولي تنها مدرسه روستاي وادقان توانست كلاس دايره نمايد. لذا دانش آموزان روستاي ون و سار نيز به دانش آموزان اين مدرسه ملحق شدند.بدين ترتيب روستاي ما نيز در سال بعد (كه سال 1357 بود) توسط بنياد لاجوردي از وجود مدرسه راهنمايي بهرهمند گرديد كه در اينجا جا دارد ياد مرحوم حاج شيخ ماشاالله ملكي كه سا خت مدرسه راهنمايي نقش اساسي را داشت، گرامي بداريم.
مدرسه راهنمايي روستاي ما در سال اول داراي دو پايه اول و دوم بود. به عبارت ديگر دانش آموزاني كه سال قبل در پايه اول بودند، در اين سال در پايه دوم ثبتنام كردند و دانش آموزاني كه سال قبل دوره ابتدايي را به اتمام رسانده بودند، در پايه اول ثبت نام نمودند. مدير مدرسه آقاي محمود توكلي بود كه اولين سال معلمي خود را تجربه ميكرد.علاوه بر محمود توكلي چندين معلم ديگر( كه از شهركاشان آمده بودند) نيز به دانش آموزان درس ميدادند. محل سكونت معلمان نيز يكي از كلاس هاي مدرسه بود. اين مدرسه سپس به مدرسه راهنمايي سيزده آبان نامگذاري شد.
با شروع سال جديد و افزايش تظاهرات و اعتصابات مردم عليه رژيم شاه و بدنبال آن تعطيلي مدارس، مدرسه راهنمايي نيزتعطيل گرديد و دانش آموزان به تظاهرات و راهپيمايي مي پرداختند. تظاهرات دانشآموزان وقتي به اوج خود ميرسيد كه دانش آموزان سالهاي بالاتر به روستا آمدند و دانش آموزان را به راهپيمايي دعوت ميكردند. شاخص ترين اين افراد شهيد محمد حسين مصلحي و رضا عباسي بودند. علاوه بر اين اگر بخواهيم از دانش آموزاني اين مدرسه كه بعداً در جبهه هاي جنگ به شهادت رسيدند، ذكري به ميان آورده شود، بايد از شهيد احمد احمد زاده ساري، محمدرضا مصلحي،ابراهيم اوستا، قاسم حسنزاده و حسن عسكري ياد شود. با پيروزي انقلاب اسلامي مدارس در اول اسفندماه 57 با پيام امام خميني(ره) رهبر و بنيان گذارجمهوري اسلامي ايران دوباره بازگشايي شد. با بازگشايي مدارس و شرايط جديدي كه براي كشور بوجود آمده بود و شور و نشاط انقلابي كه در بين دانش آموزان بود، كلاسهاي درس باشورنشاط خاصي كه ناشي از شرايط انقلاب بود، شروع شد. كلاسهاي و راهرو مدرسه مزين به تمثال امام خميني و شهداي دوران انقلاب بود. هر وقت دانش آموزي درس خود را نميخواند معلم مدرسه با اشاره به عكس شهدا دانش آموز را در مقابل خون شهيدان مسئول مي دانست و از آنها ميخواست كه درسشان را به بهترين نحو بخوانند.
درسالهاي بعد از انقلاب اسلامي هم بدليل افزايش تعداد افراد واجد شرايط مدرسه و هم به دليل توجه به درس و مدرسه و در نتيجه ثبت نام تمامي دانش آموزان مقطع ابتدايي براي دوره راهنمايي ، مدرسه راهنمايي نيز از رونق برخودار بود. ولي سپس با كاهش جمعيت روستا و مهاجرت مردم به شهر، جمعيت دانش آموزي نيز كاهش يافت و در گام اول مدرسه ابتدايي دانش آموزان آن كاهش يافت و سپس اين موضوع به مدرسه راهنمايي نيز سرايت كرد، بطوريكه در حال حاضر مدرسه راهنمايي كه زماني با شور نشاطي ساخته شد( و دانش آموزان زيادي به خود ديده است)تعطيل گرديده است و دانش آموزان براي درس دوباره مجبورند به مدرسه راهنمايي كله بروند و اين موضوع يعني رجعت به 34 سال قبل و زماني كه ما دانش آموز بوديم.
 |
