|
نوشته شده توسط محمود نظری
|
|
سه شنبه ۲۷ مهر ۱۳۸۹ ساعت ۱۵:۴۸ |
|
در زمانهاي قديم مردم درتابستان كه هوا گرم بود و نياز بيشتري به آب بود ، مردم در باغهاي خود زندگي ميكردند. بر اين اساس هر فرد در باغ خود كه نزديك به قنات بود، اقدام به ساخت اتاق و اصطبل مينمود كه فصل تابستان در باغ به سرببرند. بر اين اساس هم انجام  كار كشاورزي و دامپروري آسانتر بود و هم مشكل تامين اب شرب مورد نياز نيزمرتغع مي گرديد. در فصل پاييز با سرد شدن هوا مردم به خانه هاي داخل ده برميگشتند. بر اين اساس مردم با ييلاق و قشلاق نمودند و در فصل پاييز به خانههاي داخل روستا برميگشت. ولي از زماني كه قاليبافي در روستا مورد توجه قرار گرفت و امكان جابجايي دار قالي وجود نداشت. رفتن به باغ در تابستان تقريباً منسوخ شد و مردم در خانه هاي روستا مستقر شدند. آب شرب توسط كودكان و بانوان تامين ميگرديد. بانوان با ظروف مسي و پلاستيكي و ديگهاي كوچك آب را از قنات هاي كه نزديك به قسمت مسكوني ده بود فراهم مينمودند. از انجا كه ديگ فاقد دسته بود، بانوان ديگ پر از آب را بر سر خود ميگذاشتند و با يك دست نيز مراقب آن بودند تا آب را به منزل برسانند. بعضي كه تبحر بيشتري داشتند ، بدون اينكه با دست مراقب ديگ باشند، انرا حمل ميكردند و با دو دست خود نيز دو ظرف آب ديگر را بر مي داشتند.
با رواج ظروف پلاستيكي و بويژه بشكه هاي در دار 20 ليتري پلاستيكي كه به آن بشكه پلاستكي ميگفتند ، حمل آب به جاي دست توسط الاغ صورت ميگرفت. در اين روش با بستن طناب به هر يك از بشكه پلاستيكي و نصب حلقه فلزي به انتهاي يكي از طنابها و چپ راست فلزي به انتهاي دومي، آنها رابه دو طرف الاغ آويزان ميكردند. قنات نو بدليل نزديكي به خانهها و كنار جاده قرار گرفتن آن بيشتر از ساير قنات حمل آب با الاغ صورت ميگرفت، بطوري كه در غروب ( اوج زمان حمل آب) ترافيك بوجود مي آمد و به هر درختي الاغي بسته بود. لازم به ذكر است از آنجا بانوان و كودكان توانايي بستن بشكهها را به الاغ نداشتند ، لاجرم آب شرب توسط مردان حمل ميگرديد.
آب غير شرب مردم نيز از قنات خسرو آباد تهيه ميگرديد. از آنجا كه نيمي از آب روزقه دهم قنات خسروآباد وقف امامزاده احمد ابن موسي است،آب روزقه مذكور توسط ميراب ( مرحوم كمال نظري و سپس مهدي حاجيزاده) از مسير جوي دشت نره و سر قبرستان وارد روستا مي گرديد . در اول روستا و محل قبرستان فرقه بهايي ( محل كنوني خانههاي پايين مدرسه راهنمايي) مسير آب به دو شق تقسيم ميگرديد. شق اول آن از منزل مرحوم حاج محمود احمدي و خانه هاي طرف رودخانه درب آسياب تا منزل استاد جمال مقني و از آنجا به منزل اخوان صادقي در محله نساء ختم ميگرديد. شق ديگر آن از مسير مصلي و مكان كنوني شركت تعاوني و منزل كريمي به باغچه افضل مي رسيد. در آنجا نيز به دو شق تقسيم ميگرديد. يك شق به محله نساء ميرفت و شق ديگر آن از زير منزل مرحوم ماشاالله اكبريان و منزل بابا حسين به درب حسينيه و زيارت احمد ابن موسي ميرسيد و باغچه درب زيارت كه در پايين زيارت قرار داشت آبياري ميگرديد. بعد از آن خندق و يا مكاني كه به آن عاميانه به آن حندق ميگفتند و در پايين حسينيه قرار داشت پر از آّب ميگرديد. لازم به ذكر است حندق گودالي طبيعي در دل صخره پايين حسينيه (مكان كنوني آشپزخانه) بود كه قابليت نگهداري آب را داشت. وقتي اين گودال پر از آب ميگرديد ، آب سرريز آن به پاي درخت مرحوم مهدي حاجي زاده جاري ميگرديد. علاوه بر حندق ، آب انبار مسجد جامع روستا براي گرفتن وضو و آب غير شرب پر ميگرديد. اين آب انبار در قسمت پايين درب زنانه مسجد كنوني قرار داشت.
در سالهاي بعد از انقلاب اسلامي ايران موضوع آب لوله كشي نيز مطرح گرديد. چاه منزل رحيمي بهترين تامينكننده آب شرب تشخيص داده شد. بر اين اساس با همياري مردم و كمك هاي دولت ضمن عميق تر نمودن چاه مذكور ، آب آن به منبع زميني در بالاي روستا به همين منظور ساخته شده بود، انتقال داده شد و مردم از نعمت آب لوله كشي بهرهمند شدند. اولين كسي كه انجام امور آب ( روشن نمودن پمپ، قرائت كنتور و نوشتن قبوض ) را به عهده داشت مرحوم حبيبالله محسني بود. علاوه بر اين آب قنات مزرعه خسرو آباد كه وقف امام زاده احمد ابن موسي (ع) است به كمك لوله كشي وارد منبع آب گرديد تا مردم با مشكل كمبود آب شرب مواجه نشوند. در اينجا جا دارد ياد مرحوم شيخ حسن فاضلي كه در لوله كشي آب وادقان نقش درخور توجهي داشت گرامي بداريم.
بدين ترتيب با لوله كشي آب در سال 1361 مردم توانستند از آب سالم برخودار شوند و به تدريج اقدام به احداث حمام در منازل خود نمودندكه سطح بهداشت روستا ارتقاء پيدا كرد. علاوه بر اين مردم با كاشت برخي درختان در منازل خود نماي زيبايي به روستا دادند.
 |
